Θα γράψω για το γάτο μου για άσκηση στα ελληνικά. 
Πρώτο Μέρος: Τον λένε Άλεξ.  Στ’αλήθεια το όνομά του είναι «Αλέξανδρος» διότι ήθελα να του δώσουμε ελληνικό όνομα, αλλά οι γονείς μου (με ποιους μένω) δεν μπορούν να πουν «Αλέξανδρος» καλά.  Έτσι είναι «Ο Άλεξ».  Είναι παράξενος γάτος, μόνο εφτά μηνών.  Είναι τόσο πολύ δραστήριος και έτσι τρέχει πάντα μέσα στο σπίτι.  Αγαπάει να πηδήσει πάνω σε τίπωτα που κουνάει.  Τώρα δεν είναι πολύ εύκολο να γράψω διότι αποφάσισε ο Άλεξ να ξαπλώσει ανάμεσα στην καρέκλα μου και το χέρι μου.  Κοιμάται βαθιά και γι’ αυτό το σπίτι μου δεν έχει φασαρία: «Άλεξ, άσε το κρέας!», «Άλεξ μην παίζεις με τις κανούριες μου κάλτσες—θα τις χαλάσεις», «Α!» «Τι ήταν αυτό;»  «Κόντεψα να πέσω διότι ο Άλεξ πέρασε μπροστά στα πόδια μου και δεν τον είδα».  Για τώρα μένει στο σπίτι μας και δε βγαίνει έξω.  Έιχαμε άλλες γάτες και αφήσαμε όλες να βγούνε έξω.  Τον Νοέμβριο, η αγαπημένη μου γατούλα, η Χλόη, έφυγε και δε γύρισε.  Ψάχναμε και την φωνάζαμε αλλά ήταν μάταια.  Δεν την είδαμε ποτέ ξανά.  Όμως η Μάνα μου κι εγώ πείσαμε τον Πατέρα μου να πήραμε άλλη γάτα.  Μια οικογένεια που γνωρίζουμε απ’ την εκκλησία, οι Τάλσμα, έχουν αγρόκτημα.  Μια γάτα εκεί γέννησε γατάκια.  Τον Ιανουάριο τους ρώτησε η Μάνα μου αν μπορέσαμε να έχουμε μία και είπαν, «Ναι».  Σκέφτηκα θηλυκή γάτα, σαν τη Χλόη, αλλά όταν τα παιδιά πήγαν στην αποθήκη και φώναξαν για τις γάτες, μόνο ο Άλεξ ήρθε.  Έτσι δέχθήκαμε μικρό Άλεξ.  Ήταν, πρώτα, γάτος της αποθήκης, αλλά σιγά-σιγά, συνήθισε να μείνει εδώ.
     Χθες υπέφερε αυτό που χρειάστηκε: ευνούχισμα (θέλω να πω ότι τον ευνούχισαν).  Ελπίζουμε ότι τώρα μπορεί να βγει έξω κάμμιες φορές.  Δείτε, πιστεύουμε μήπως τα μεγάλα γεράκια που πετάνε γύρω από την αυλή μας σκώτωσαν τη Χλόη ακριβώς όπως σκώτωσαν πολλά μεγάλα πουλιά κοντά στο σπίτι μας.  Αυτή ήταν μικρή γάτα και ίσως κατάφεραν να την άρπαξαν.  Ευτυχώς, ο Άλεξ είναι μεγάλος (λίγο χοντρός) γάτος.

Δεύτερο Μέρος:
      Παραδέχομαι ότι δεν τέλειωσα να γράψω αύτο πριν από κάνα-δυο βδομάδες.  Έτσι θα συνεχίσω τώρα...Στην δέκατη τέταρτη του Απρίλιου πήρα τον Άλεξ έξω για πρώτη του φορά.  Όμως δεν ήταν (στην πραγματικότητα) η πρώτη του φορά διότι λίγες μέρες μετά τον ευνούχισαν, όταν έπρεπε να ξεκουράσει για να γιατρευτεί, δραπέτευσε όταν είδε την ευχαιρία με την ανοιχτή πόρτα.  Τότε που η Μάνα, ο Πατέρας μου κι εγώ προσπαθήσαμε να τον πήραμε, έτρεξε κάτω απ’το κατάστρωμά μας όπου δεν μπορέσαμε να πάμε.  Του έδωσα το όνομα «Φυγάδας».  Πάντως, μετά σχεδόν σαράντα πέντε λεπτά, τον καταφέραμε να βγει με κάτι τυρί.  Έτσι τον φέραμε πίσω μέσα.  Την άλλη εβδομάδα, τότε, τον «απέλυσαν»--ελεύθερος γάτος επιτέλους!  Δεν ήξερε τι να νομίσει.  Μας κοίταζε σαν ήμασταν τρελλοί.  Μία μέρα προσπαθούσαμε με τα πολλά να τον σταματήσουμε για να μη βγει και τότε μόνο λίγο αργότερα τον έφερα έξω η ίδια.  Τελικά, του αρέσει πολύ να βγει έξω—να κυνηγήσει μέλισσες, να σκαρφαλώσει δέντρα, να μπαινοβγαίνει πάλι και πάλι μόνο γιατί μπορεί (μαντεύω—ποιος να καταλάβει τους άγνωστους τρόπους ότι έχουν αυτά τα ζώα;).  Ο Άλεξ είναι περίεργος γάτος, με καστανή γούνα και πράσινα μάτια και έγινε, τελικά, ο αγαπημένος φίλος μας.
---Ρενέ
Υ.Γ. Αν θέλει κανένας να το διορθώσει, παρακαλώ κάνε το.